อะไรเอ่ยเงินซื้อไม่ได้?

เฉลยนะ

มันมีอยู่หลายอย่างมากยกตัวอย่างเช่น 

"ความละอายต่อบาป"

แปลกนะคนบางคนหาเงินได้ท่วมฟ้า แต่กลับหาความละอายต่อบาปไม่เจอ!!!!

อาจจะสรุปสมการได้ว่า "หน้า"ของคน แปรผันตามกับ "เงิน" ในบัญชี

เงินยิ่งหนาหน้ายิ่งไปตามเงิน

(สำหรับคนที่ได้เงินมาด้วยการคดโกงด้วยวิธีใดวิธีหนึ่งก็ตาม)

คุณจะกล้าทำทุกอย่างโดยลืมผิดชอบชั่วดีและความละอายใดๆเพียงแค่คุณได้เงินมา

อายุเป็นเพียงตัวเลขที่ผ่านไปแต่ภาวะในจิตใจคนละโมบก็เหมือน"เด็ก" คนหนึ่ง

"เด็กขี้โอ่" ที่ต้องการของเล่นใหม่ที่สุด ดีที่สุด แพงที่สุด เพียงเพื่ออวดว่าฉันนี่เหนือกว่าใครทั้งนั้น

สุดท้ายมันก็แค่ "อัตตา" ที่ไม่ยอมแพ้ของ "เด็กขี้โอ่" 

คุณอาจะมีเงินมากมาย

 

คุณอาจจะซื้อรถคันโต ไฮเทคโนโลยี รุ่นใหม่ล่าสุดที่แม้แต่เจมส์บอนด์ยังไม่กล้าใช้ได้

คุณอาจจะเอาเงินแบงค์พันปูทางเดินจากประเทศหนึ่งไปยังประเทศหนึ่งได้

คุณอาจจะซื้อสาวงามมากมายให้มานอนข้างกายคืนละเป็นสิบๆร้อยๆได้อย่างสบายๆ

คุณอาจจะกินอาหารเหลามื้อละล้านได้โดยไม่กระทบกระเทือน 

คุณอาจจะซื้อคนจำนวนมากมาเพื่อไว้เดินเหยียบย่างและกระทืบให้สาแก่ใจของคุณที่อยู่เหนือพวกเค้าได้ด้วยน้ำเงินในมือ

คุณอาจจะซื้อบ้านใหญ่โตทำสวนปรับบ้านได้เป็นยี่สิบสามสิบล้านโดยไม่กระเทือนขนหน้าแข้ง

คุณอาจจะซื้อโคตรๆเพชรมาใส่เล่นจำนวนร้อยล้านในคืนเดียวเพียงเพราะต้องการอวดใครๆในคืนเดียวได้

 

แต่อีกอย่างที่คุณซื้อไม่ได้คือ "ความสุขที่แท้จริง" ในชีวิตของคุณ

เงินไม่สามารถแทนอ้อมกอดอันอบอุ่นของคนอันเป็นที่รักได้

เงินไม่สามารถซื้อสัมผัสที่คุ้นเคยรักใคร่จากน้ำใสใจจริงได้

เงินไม่สามารถทำให้คุณ "โลภ" น้อยลงได้ (ตรงข้ามอาจจะมากขึ้นตามเม็ดเงิน)

เงินไม่สามารถสนองตัณหาอันไม่สิ้นสุดของมนุษย์ได้ ในที่สุดมนุษย์ก็ยังทะยานอยากอยู่ดีไม่ว่าจะมีกี่หมื่นกี่พันล้านบาทก็ตาม

เงินไม่สามารถเติม "ความพร่อง" บางประการของจิตใจคนได้ อาจเหมือนจะเติมเต็มไดชั่วครู่แต่ไม่นานมันก็จะพร่องอีกเช่นเดิม

 

ความจริงก็น่าสงสารคนประเภทนี้

ที่รู้ทุกอย่าง เก่งทุกอย่าง สัมผัสประสบการณ์ดีๆหรูหรามาทุกอย่างตลอดทั้งชีวิต

แต่ไม่เคยสัมผัสความรักที่แท้ความสุขที่จริงเหมือนคนจนๆที่ทำไร่ปลายดอยไร้เทคโนโลยี ไร้ความหรูหราอลังการ ไร้คนไว้ช่วงใช้

แต่ก็สุขใจในความพอเพียงและความอบอุ่นในครอบครัวที่มีให้กันอย่างเต็มเปี่ยมและจริงใจ  

"ความสุขที่แท้" ซึ่งตลอดชีวิตเค้าอาจไม่เคยสัมผัสได้ซักวินาทีเดียว จะมีก็แต่ความระแวงระวังกลัวใครทำร้าย

กลัวใครจะเหนือกว่า กลัวใครจะตามล่า ต้องคอยวางแผนคิดๆๆๆๆเพื่อให้ตนยังคงสถานภาพที่ตนคิดว่า "สูงส่ง" และ "อำนาจ" ให้คงเดิมอยู่เสมอ

 

แม้เวลาลมหายใจเฮือกสุดท้าย

เค้าจะคิดได้บ้างรึเปล่า

ว่าไอ้เงินที่มี ไอ้บารมีอำนาจในมือ รวมถึงอัตตาที่ "แพ้ไม่ได้" ของตน

มันไม่สามารถเอาไปด้วยได้เลยในปรโลก

สุดท้ายคุณก็ต้องตายกลับสู่ผืนดินอยู่ดี....

เสียชาติเกิดนะ ครั้งหนึ่งได้เกิดมาได้หายใจได้ใช้ชีวิตคุณกลับไม่เคยขวนขวายหาความสุขที่แท้จริงให้กับตนเอง

รื่นรมณ์กับการให้ด้วยใจอันบริสุทธิ์ (ไม่ใช่ทำบุญโครมๆมากมายเพื่อเอาหน้าหรือเพื่อล้างบาปมากมายที่คุณทำมา)

บันเทิงกับความ "เอื้ออาทร" ด้วยไมตรีจิตไม่ใช่เงินตรา

รู้จักคำว่า "ให้" ไม่ใช่ "ยื้อแย่ง" เพื่อให้เป็นของตน เพื่อให้ชนะใครเหนือใคร!

 

 ป.ล. เดี๋ยวจะเขียนเรื่องGT200กับความจริงอีกแง่มุมหนึ่งที่สังคมอาจจะลืมหรือนึกไม่ทันพรุ่งนี้อีกเอ็นทรี่ ขัดใจๆๆ 

Comment

Comment:

Tweet

อืมมม
เค้ารักประเทศไทยนะ
แต่...อ่อนใจกับ "ผู้ใหญ่" ที่ไม่รู้จักโตในประเทศ!

#2 By *-*นู๋บู่*-* on 2010-02-26 23:58

ถูกเผง

#1 By FAROUK on 2010-02-26 23:33